Ik ga het eerlijk zeggen. Ik heb lang nagedacht over wanneer ik dit zou doen. Een speech voor mijn vader. En ik heb tegen mezelf gezegd: ik wil niet dat mijn beste speech voor hem bij zijn uitvaart is.

Dus hier ben ik. Nu. Terwijl je er bij zit. Met je biertje. Waarschijnlijk licht ongemakkelijk. Want ja, dat ken ik van je.

Voor wie mijn vader niet zo goed kent: George is de rust zelve. Altijd geweest. Hij zit in zijn stoel, sport op de buis, muziek op de achtergrond, een biertje erbij. En dan kijk je naar mijn moeder. Danielle. Die is de wervelwind. De energie. De drukte. De plannen. En dan kijk je weer naar mijn vader. Die zit daar. Knikt. Lacht. En houdt het hele schip in balans.

Veertig jaar dit jaar trouwens. Veertig jaar. En als je ze samen ziet, dan snap je hoe. Ze bijten elkaar vinnig toe, ze rollen met hun ogen naar elkaar, ze trekken elkaar omhoog en houden elkaar met beide voeten op de grond. Dat is geen sprookje, dat is beter. Dat is echt.

Nu moet ik het even over de muziek hebben. Want de liefde voor muziek, die heb ik van hem. Honderd procent. Sorry mam.

Er stond een piano in de kamer. Die staat er nog steeds. En mijn vader had een gitaar. En op die gitaar speelde hij, nou ja, in ieder geval Smoke on the Water. Dat was zijn standaard riedeltje. Maar hij kon meer dan dat. Want wat sommigen van jullie misschien nog weten: mijn vader heeft ooit in het voorprogramma van Golden Earring gespeeld. Als winnaar van een jazzconcours. Met zijn eigen band.

En dan komt er een punt in je leven dat je denkt: wacht even. Mijn vader. De man in de stoel met het biertje. Die stond op een podium. Voor Golden Earring.

Sommigen van jullie kennen hem misschien nog als Arie, uit die tijd. Dat is dezelfde man. Alleen met meer rust en minder haar.

Door zijn platencollectie heb ik Queen ontdekt. ELO. Dire Straits. David Bowie. En van die LP's ging ik vakantiebandjes maken. Met twee kassettedecks, muziek kopieren, mixjes maken. En dan moest het hele gezin tijdens de rit naar Duitsland of Frankrijk minimaal drie keer allebei de kantjes van dat bandje aanhoren. Niemand vroeg erom. Iedereen kreeg het.

En ik weet nog, een keer reden we rond met een bandje van Dire Straits. Sultans of Swing. En in plaats van een elfstedentocht deden wij een elfdorpentocht. Ik mocht op de kaart kijken. "Pa, nu daarheen. En dan daarheen." Ik geloof dat we met meer polder niet uit zijn geweest, maar voor mijn gevoel was het een hele dag. En dat was genoeg.

Jaren later. Pinkpop. Wij tweeen. Het regent, het giet. We staan bij Slash. En 's avonds zitten we bij Muse. En ik kijk opzij en mijn vader zit vol bewondering te kijken. "Wat een fantastisch concert." Dat moment, daar komen onze werelden samen. Zijn passie en die van mij, op dezelfde plek.

Vorig jaar nog. Feyenoord, Champions League, tegen Inter Milan. Eerst eten in het Salmhuis. Met de boot over de Maas richting de Kuip. De wedstrijd was, laten we zeggen, niet de beste. Maar op de terugweg zei hij: "Jeetje, wat heb je toch een leuke, verrassende mix van muziek." En ik dacht: ja pa. Dat komt door jou.

En dan zijn z'n foute liedjes natuurlijk. Oude Nederlandse smartlappen. Duitse schlagers. Teksten waar mijn moeder bij zucht en met haar ogen rolt. Toen ik voor het eerst mijn schoonfamilie uit Duitsland mee naar huis nam, begon mijn vader ineens met de vriend van mijn schoonmoeder een Duits liedje te zingen dat niemand, werkelijk niemand anders in de kamer kende. Mijn vrouw niet. Mijn schoonmoeder niet. Maar die twee wel. Uit het niets. Dat is George.

En vergeet de giraffen niet. Johnny Jordaan. "Vader, waarom hebben giraffen zo'n lange nek?" "Jongen, als je vader zo'n lange nek had, dan was hij blij, want dan bleef z'n borrel langer in de glij." Ja. Dat niveau. En hij vindt het prachtig.

Maar mijn vader is meer dan muziek en foute grappen. Hij is de man die mij heeft leren keepen. Urenlang. "Verklein je doel. Naar voren stappen. Kijk naar de hoek." Ik heb leren kijken naar het spel door hem. Niet alleen voetbal.

Hij is de man die met mij op de fiets van de Elzas naar Colmar fietste. Hij op slippers. Op een damesfiets. Ik op mijn mountainbike. Door de hitte. We zochten verkoeling onder de sproeiers van zonnebloemvelden die in volle bloei stonden. Dat beeld krijg ik niet meer uit mijn hoofd. Wil ik ook niet.

En voor wie denkt dat George alleen maar kalm en beheerst is: deze man is met zijn hoofd op de bodem van een zwembad gedoken. Is in een sluis met een roeispaan geslagen. Heeft een olievat op zijn nek gekregen. Zijn net geopereerde teen getrakteerd op een pianokruk, dankzij Boudewijn. Is door een raam heen gegaan en stond de volgende ochtend, met alle bloedsporen en rinkel de kinkel, vol te houden dat het ziekenhuis echt niet nodig was.

Tachtig jaar. En alles zit er nog aan. Dat op zich is al een prestatie.

Maar er was een moment dat het niet grappig was. 2017, 2018. Alles kwam tegelijk. Boudewijn in een psychose. Mijn huwelijk dat uit elkaar viel. En mijn vader op de intensive care. Complicaties na een operatie. Darmperforatie. Bloedvergiftiging. Op het randje.

En toen zag ik voor het eerst een breekbare man. Niet de man in de stoel. Niet de man die door een raam gaat en de volgende ochtend zegt dat het wel meevalt. Maar een man waar je bang om wordt.

Kasper en Sunny trouwden dat jaar. Het leven ging door. Maar dat beeld, die kwetsbaarheid, dat vergeet je niet.

En misschien is dat ook waarom ik hier nu sta. Niet straks. Nu.

Er is ook een stillere kant. Mijn vader heeft dingen meegedragen waar de meeste mensen niet van weten. Lang. Heel lang. En hij heeft zijn uiterste best gedaan om dat niet door te geven. Dat is bij mij gelukt. Ik heb me nooit veroordeeld gevoeld door mijn vader. Ik ben een keer stomdronken thuisgekomen, flauwgevallen op de grond. Was hij pissig? Ja. Heeft hij het ooit tegen me gehouden? Nee. Nooit.

Maar het eerlijke verhaal is ook dat het niet bij iedereen op dezelfde manier is geland. Drie zonen, drie karakters. En soms botste dat. Kasper, dat weet je zelf ook, die heeft het anders ervaren. En dat is niet omdat je het niet probeerde. Dat is omdat het leven niet zo netjes werkt als je zou willen.

Wat ik wel weet: je hebt altijd je best gedaan met wat je had. En dat is meer dan genoeg.

En nu is hij opa. Van Sem, Bowie, Zoe, Levi en Sam. Nog steeds dezelfde rust. Nog steeds dat luisterende oor. En Zoe, die verdient een speciale vermelding. Want in een familie van drie zonen, twee broers, en een eindeloze lijn mannen, was een kleindochter niet bepaald de verwachting. "Goh, een meisje. Nou. Dat had ik echt niet verwacht, joh." Nee pa. Wij ook niet. Maar wat een cadeau.